Zelfmoord en een voorbijgereisde bestemming

Gestart door janice, februari 24, 2006, 12:24:21 PM

janice

Weer een 'lekkere' droom.

Ik droomde dat een meisje in een witte nachtjurk met motiefjes erop op bovenste verdieping op haar balkon stond, ze wilde zelfmoord plegen door zichezlf te laten vallen en te verhangen aan een touwtje.
Ze viel een tijd later op het platte dak van een lager gelegen huis. Ze was nog niet dood. Voor het huis liep er een autoweg. Ze sprong van het dak om aangereden te worden ze werd niet aangereden.
Ze kwam naast me staan, keek naar het bruine huis links van mij waar ze op was gevallen en ze werd WOEDEND omdat ze zeer sterk aanvoelde dat de mensen in dat huis haar hard aan het uitlachen waren. Maar ik hoorde of zag nix in dat huis. Later bleken er idd mensen in te zitten.

Schuin achter me reed er een oudere man in een witte kleine auto met verkoopwaar -vooral wittige spullen, flessen, misschien etenswaar- en een hele grote glimlach op z’n mond, hij had het naar z’n zin. Deze man werd later aangevallen, gepest, z’n verkoopwaar werd over de straat gesmeten en de oudere man keek met een rauwe hulpeloze glimlach naar de aanvaller.

Ik was in m’n eigen huis, ik had meisje uitgenodigt, 2 ex-collegas kwamen langs, ik had het raam open gedaan in een kamer, de buurman van beneden waarschuwde me dat ik dat niet moest doen, m'n buurman stond ik zijn tuin, achter hem was het herfstweer, het waaide hard, m'n buurman was dik aangekleed, blauwe muts op. Ik liep de kamer in en zag dat de wind het hout aan de onderkant van het raam had weggeblazen, een deel van het kozijn was weg en ik zat met 2 rechthoekige gaten waar eerst hout voor gezeten had en waar het nu doorheen waaide. De ex-collega’s kwamen meekijken.

Later stond ik samen met een man voor een groot flatgebouw, ik vertelde dat ik op de 5de verdieping gewerkt had, het gebouw had grote ramen, blauwe kozijnen, het gebouw leek niet af, de eerste verdiepingen bevonden zich bovenop een ander kleiner gebouw.
Je kon zo de hoogte in in het gebouw kijken wat zich daar afspeelde. Ik zag een rij met stoelen â€"de stoelrug naar ons toe- naast elkaar in het licht staan op de 5de verdieping.

Met de man liep ik een metro in, ik hoefde maar 1 halte maar omdat ik zo druk aan het praten was reed ik m’n halte voorbij, ik had er eerst geen erg in tot de man begon te klagen dat hij er ook allang al uit moest, ik voelde me schuldig omdat ik aan 1 stuk door aan het praten was en nergens meer op lette. En ik baalde zelf ook, omdat ik ook moest overstappen om terug op de plaats van besteming te belanden.

Veel interpreteer-plezier
Intuitie is verstand dat haast heeft

Ricca

Lieve Janice,

Het lieflijk geklede meisje probeert zich het leven te benemen, maar dat lukt niet (zou ook niet kunnen). Ik zie dit vooral als een noodkreet van je innerlijke kind. Ze is woedend (maar eigenlijk wanhopig) omdat ze uitgelachen wordt door mensen in het bruine huis, d.w.z. door andere kanten van jouzelf die in het bruine huis (jouw persoonlijkheid) verblijven. Jij hebt dat zelf niet zo in de gaten...

Het kind draagt een wit nachtjurkje. De oudere man heeft een witte auto en heeft witte spullen bij zich. De twee zijn door de kleur wit (liefde, licht, zuiverheid) verbonden. De man is een ouder-zelf, een zorgzame kant van jezelf (hij levert etenswaar en misschien wel flessen troost). Hij doet dat met plezier (grote glimlach). Toch wordt hij aangevallen en gepest en zijn spullen worden over de straat gesmeten. En hij kijkt hulpeloos toe.

Dit alles doet me denken aan een situatie waarin je een kinderlijke behoefte had, misschien wel om te huilen, maar dat niet van jezelf accepteerde en jezelf daarvoor veroordeelde of uitlachte of je ervoor schaamde. Het kind begreep dat niet en voelde zich afgewezen. Op dat moment heb je ook (even) het werk van je zorgzame kant 'onderuitgehaald'.

De buurman verderop in de droom kan een deel van jezelf zijn, maar ook iemand in je omgeving. De blauwe muts maakt hem een betrouwbare raadgever. Hij wijst je op een zwakke plek in de muur van je huis. Binnenshuis is je innerlijke wereld. Het raam biedt uitzicht op de uiterlijke omstandigheden (en die zijn op dit moment niet gemakkelijk: herfstweer en harde wind). Door het gat in de muur kunnen de uiterlijke omstandigheden je innerlijke rust verstoren. De buurman wijst dus op de noodzaak van zelfbescherming (en dat komt overeen met de betekenis van zijn dikke kleding).

Vervolgens kijk je naar de 5e etage van een groot flatgebouw waar je gewerkt hebt. Het getal 5 hoort bij de Hiërofant, en dus bij studie en is soms een getal van strijd (in combinatie met de harde herfstwind denk ik zelfs aan Zwaarden 5). Maar een flatgebouw is eigenlijk om in te wonen en je thuis te voelen. Het getal 5 in combinatie met de kleur blauw (van de kozijnen) doet me daarom ook denken aan het 5e chakra (keelchakra): de verbinding van je innerlijke wereld met de buitenwereld. Het horen van je innerlijke kind (het kleine gebouw) en de expressie van je volwassen zelf (het grote gebouw). Het grote gebouw sluit niet naadloos aan op het kleine gebouw... Dat geeft je de gelegenheid om bij jezelf naar binnen te kijken. De rij stoelen doet me aan een soort vergadering denken. Overleg tussen de verschillende delen van jezelf...

Zogauw je in de metro stapt, gaat het leven weer door. Er is vooruitgang. Maar het gebeurde houdt je nog zo bezig (druk aan het praten) dat je je halte voorbijrijdt. Je hebt even moeite om je te concentreren op de gewone dingen van alledag.

Liefs,
Ricca
From Ricca with Love