Lieve Kat,
Dromen die steeds terugkeren wijzen er altijd op dat je in een soort proces zit. Een groeiproces, ontwikkelingsproces, bewustwordingsproces, verwerkingsproces, genezingsproces o.i.d. Je zit dus in een soort overgangsperiode.
De droom begint met het fietsen (= op eigen kracht vooruitkomen in het leven) en steeds word je op hetzelfde punt aangereden door een bus. Er is een botsing (= conflict) met een groep mensen (in een bus zitten meestal meerdere mensen) en het volgende moment lig je in het ziekenhuis in een soort coma. Maar dat wat jij coma noemt is eigenlijk gewoon sprakeloosheid. Je bent letterlijk met stomheid geslagen, je kunt geen woord uitbrengen. De mensen die op bezoek komen zijn de mensen om wie het gaat (die dus samen die bus vormen): je ouders, je beste vriendin en je vriend. Door hun gedrag aan het ziekbed laten zij zien wat er aan de hand is. Ze praten gewoon over jou alsof jij er niet bij bent. Dat lijkt heel respectloos en is voor jou in ieder geval heel vervelend. Woedend ben je erom (ook nog als je wakker wordt). Alleen je vriendin probeert wel met jou te praten, maar je weet niet goed waar ze het over heeft en kunt het niet meer volgen...
De droom hoeft niet te betekenen dat je naasten je werkelijk respectloos behandelen, maar zo voelt het wel voor jou. De droom zegt alleen maar iets over jóuw gevoelens. Eigenlijk voel je je
niet gehoord door de anderen, niet serieus genomen... Als er een conflict is, klap je waarschijnlijk dicht. Maar als jij niets zegt, weten de anderen ook niet wat je had willen zeggen. Waarschijnlijk moet je leren je behoeften beter te verwoorden. Dat wil op de eerste plaats zeggen dat je je mond moet open doen als anderen wat jou betreft te vér gaan. Zeggen wat je zélf wilt. Dat zijn spannende dingen en ze kunnen gemakkelijk uitlopen op een confrontatie (de aanrijding), comleet met tranen, misverstanden en gekwetste gevoelens. Daarom hou je liever je mond en word je praktisch sprakeloos (van ingehouden woede) en ben je niet meer in staat om ook maar een enkele behoefte onder woorden te brengen.
Maar als je sprakeloos bent, ben je nog wel bij machte een lijn in het zand te trekken. Het woordje nee is een goed begin als je je grenzen wilt aangeven. Nee zeggen tegen de dingen die jou van je innerlijke plezier beroven. Je bent aan het leren beter op te komen voor wat jij werkelijk nodig hebt. En dat is moeilijk als je boos bent, want dan leg je de schuld bij de anderen. Maar het is niemands 'schuld'. Het heeft geen zin om boos te worden en te eisen dat anderen je met respect behandelen. Het begint allemaal bij jezelf. Bij je geloof in jezelf. Anderen zullen je met respect behandelen als je jezelf met respect behandelt. In de droom lig je in het ziekenhuis, een plek van genezing. Een plek waar je hulp kunt krijgen een andere houding aan te nemen waardoor de dingen kunnen verbeteren. De droom helpt jou om in te zien dat de woede je niet verder helpt. Geloof in jezelf. Weet dat je alles zo goed mogelijk doet - ook al zie je twee dagen later een betere manier.
Het gaat erom dat je jezelf meer goed dan fout vindt en jezelf toestaat je goed te voelen over wie je bent. Het geeft een goed gevoel als anderen in je geloven en je steunen, maar als je sterk wilt zijn, is het belangrijk om geen anderen nodig te hebben als voorwaarde om in jezelf te geloven.
Zo gauw je niet meer woedend wakker wordt uit deze dromen, heb je een belangrijke stap gezet... Je kunt het ook omkeren: zo gauw je er echt voor kiest om in jezelf te geloven en jezelf te steunen, zullen deze dromen veranderen en uiteindelijk niet meer nodig zijn.
Liefs,
Ricca
